Նկատե’ք ինձ, ես ներքևում եմ… կամ Ասֆալտի գովքը….)))
Անհայտ աղբյուրների տվյալներով վերջերս գտնվել է մի օրագիր, որի տերը ստորագրվել էր պարզապես Ասֆալտ անունով: Ինչ-ինչ պատճառներով մենք չենք կարող հրապարակել այնտեղ գրված նյութերը, մենագրություններն ու քննադատությունները, սակայն մենք ձեզ հնարավորություն կտանք բացահայտել դա ինքնուրույն: Եկեք մի պահ պատկերացնենք, թե ինչ կասեր ասֆալտը, եթե նա լեզու ունենար: Կբողոքեր մեզանից, թե շնորհակալություն կհայտներ մեզ….կքննադատեր, թե կգովեր…: Սկսենք հենց սկզբից. Ասֆալտը մեծ տանջանքների գնով հարթեցվում և պառկում է գետնին, որպեսզի մեր թանկարժեք մեքենաները չվնասվեն… Սակայն սա չնչին բան է նրա մյուս զգացմունքների հետ համեմատած: Ասֆալտի այս խոսքերից դուք ինքներդ կհասկանաք նրա զգացմունքները. – Տղա ջան, ես ինչ մեղք ունեմ, որ դու կոկորդիդ հետ պրոբլեմներ ունես(((((: Վաաայ, ուուր եք շատանում, հո դուք ուղտ չեք, վերջացրեք: Մեկնաբանությունները թողնում ենք ձեզ… Կամ, ինչ եք կարծում, երբ ասֆալտը կարձագանքի հետևյալ կերպ. – Ազիզ ջաան, արա ազիիզ ջաան, ապերիիկ ջաան… գոնե գնա ծառի տակը էլի, ինձ մի վիրավորի հա բալիկ ջան…(())): Կամ էլ. Վաայ, վաայ, չէ տիկին ջան, ես աղբաման չեմ, միթե չեք տեսնում այն կողմում դրված գազարագույն աղբամանը…հեռու տարեք ձեր աղբը, խնդրում եմ…. Վաայ, բա արևածաղկի հոտը…ախր ինչու եք դա ինձ վրա թափում, մեղք եմ չէէէ…(((…ձեր մասին չեք մտածում, գոնե իմ մասին մտածեք…))) Կամ պատկերացրեք, որ փողոցով քայլում է կարճ շրջազգեստով մի աղջիկ…էէէ, խեեղչ ասֆալտ, ինչ ասի, եթե անգամ կարողանար խոսել, ապա խոսելու ունակությունը նորից կկորցներ…երևի…))) Բայց դե վերջում կասի. – Աղջիկ ջան, գնա գոնե ծառի տակ կանգնիր… լաաավ էլիիի… ((( ես էլ եմ չէ …. ասֆալտ…)))) Դե, տեսնենք, թե դուք ինչ բողոքներ կամ գովքեր եք լսել ասֆալտից, ինչպիսի մենախոսությունների կամ երկխոսությունների եք ականատես եղել…)))
